DS 14-08-2009 'loonkosten, belastingen en de efficiëntie van de overheid' => gevolg van onbestuurbaarheid van belgie dat twee democratieen is. En een van de democratie spendeert geld van de andere zonder veel verantwoording. 'de regionalisering leidt tot versnippering en dus tot een inefficiënt gebruik van de aangewende middelen. ' => En dan zijn er studies die kleinere economien als meer competitief vaststellen. 'door dogmatisch de Vlaamse leeuw te laten wapperen'=> of dogmatisch de leo belgica? Hoe dogmatisch francofoon is de belgische vertegenwoordiging? Die tsjechen en slovaken, die zouden dus beter nu snel even samen gaan. Het gaat allemaal voorbij aan de oorzaak. De ene cultuurgemeenschap word slecht bediend op zijn grondgebied doro de staat belgie. Het moet zelfs nog steeds voor zijn krimpend grondgebied vechten. Het heeft ook andere ideen over hoe beleid te voeren. De rest is gevolg. C'est todi li p'tit qu'on spoche. 'Het is altijd de kleine man die verpletterd wordt.' Mijn kennis van de Waalse taal beperkt zich ongeveer tot die ene uitspraak. Tien procent van de jonge volwassenen zou af en toe een woordje lenen aan die taal zonder toekomst. Ik woon in een klein dorp, bij Namen. Nooit hoor ik mensen, zelfs ouderen, Waals spreken. De centralistische Franse invloed, waarschijnlijk. Vorige eeuw, om iets te betekenen, moest je de taal van Parijs spreken. Wallonië was en is niet meer dan een Frans departement, op cultureel gebied althans. C'est todi li p'tit qu'on spoche staat op kop van de Ultratop van de overblijvende Waalse uitdrukkingen. In tweede positie in die top-2 (meer dan twee spreuken in het Waals kennen de mensen immers niet): Dji vou, dji n'pou. 'Ik zou willen, maar ik kan niet'. We zijn de verpletterde kleine man, die wil maar niet kan. Dit zegt veel over de Waalse onmacht, over onze calimerohouding. Die attitude wordt nog versterkt door de huidige financiële crisis. DS 11/07/2007 Dat lijkt akelig op de terugkeer van de Mathot-doctrine. Guy Mathot (PS) beweerde begin jaren tachtig, nota bene in zijn hoedanigheid van minister van Begroting, dat de staatsschuld er vanzelf was gekomen en dus ook vanzelf weer zou verdwijnen. De gevolgen van die waanzin hebben ons twee decennia lang achtervolgd. Vlaming betaalt een derde meer belasting 25 juni 2009 Een modale Vlaming betaalde twee jaar geleden 5.284 euro personenbelasting. Dat is een derde meer dan de gemiddelde Franstalige. De 58 procent Vlamingen in ons land betalen bijna 64 procent van de totale Belgische belastingfactuur, zo schrijven De Standaard en Het Nieuwsblad donderdag. Vlaanderen betaalde in 2006 19,7 miljard euro aan personenbelasting, tegenover 8,8 miljard voor Wallonië en 2,65 miljard voor Brussel. Dat blijkt uit cijfers van de minister van Financiën, Didier Reynders (MR), op een vraag van senator Alain Destexhe (MR). FinanceWorld.be viste het antwoord op. In Vlaanderen waren er in 2006 ruim 3,7 miljoen belastingplichtigen, onder wie enkele tienduizenden Franstaligen, vooral in de Vlaamse Rand. In het Brussels gewest waren 676.307 inwoners onderworpen aan de personenbelasting, onder wie ruim 60.000 Vlamingen. Wallonië ten slotte telde 2,1 miljoen belastingplichtigen. Wat rekenwerk leert dat de gemiddelde Vlaming 5.284 euro personenbelasting betaalde, tegenover 3.909 euro voor een gemiddelde Brusselaar en 4.075 euro voor een modale Waal. Het Belgische gemiddelde kwam uit op 4.744 euro. De personenbelasting bracht 31,13 miljard euro op. Vlaanderen betaalde daarvan bijna 64 procent. (SIJ) bron: Belga Regeert de leugen in Flanders Today? (door Evert Van Wijk) woensdag 04 jun 2008 Heeft u op de Nederlandse tv wel eens naar De Leugen Regeert gekeken? Het is een programma over missers in de media, waarin de journalist over zijn misser ter verantwoording wordt geroepen. Soms krijg ik last van plaatsvervangende schaamte als ik zie in wat voor bochten sommige journalisten zich wringen om iets wat zo krom is als een hoepel, weer recht proberen te praten. Er is volgens mij geen beroepsgroep die zo slecht met kritiek kan omgaan als de journalistiek. Eigenlijk is dat vreemd. Journalisten zijn mensen die voortdurend zaken in vraag stellen. Die, overigens volledig terecht, van alles en van iedereen volledige openheid verlangen. Die het doodnormaal vinden om bij mogelijke misstanden alles en iedereen ter verantwoording te roepen. Maar zodra ze zelf de plank misslaan proberen ze zich in allerlei bochten te wringen om maar niet met de billen bloot te hoeven gaan. Ook vorige week zagen we daar een mooi staaltje van toen Derek Blyth, de Schotse hoofdredacteur van Flanders Today werd aangesproken op een aantal onwaarheden die onder zijn verantwoordelijkheid rond Brussel-Halle-Vilvoorde vorige week in zijn krant waren beland. Zo verwarde de journalist Franstalig verkiezingsdrukwerk met de officiële oproepingsbrief om te gaan stemmen. Die was in het Frans was gesteld en natuurlijk had dit officiële document in het Nederlandstalige landsgedeelte in het Nederlands gesteld moeten zijn. Nu lijkt deze vergissing op het eerste gezicht een futiliteit, maar als burgemeesters hiermee bewust de taalwet overtreden en dat in een gebied waar de communautaire spanningen tussen Franstaligen en Nederlandstaligen tot bijna een kookpunt zijn beland, dan is dat eerder een provocatie. Op deze feitelijke onjuistheid door medewerkers van de bevoegde minister Geert Bourgeois aangesproken, richtte meneer Blyth zijn toorn eerst op de minister zelf. Die zou van zijn krant een soort Pravda willen maken, waardoor hij zelfs, aldus sommige krantenberichten, zou overwegen om zijn ontslag in te dienen. Daarna zou hij door de minister op een onsympathieke manier de les zijn gelezen en dat op een wijze waarop adverteerders zich tegen redacties keren als die iets onwelgevalligs hebben geschreven. Vreemd genoeg laat kort daarop de omgeving van de minister weten dat er niet eens direct contact zou zijn geweest tussen beide heren. Wie hierover de waarheid spreekt is eigenlijk niet eens zo belangrijk. Maar wat wel vaststaat is dat Flanders Today de feiten onjuist heeft weergegeven. In plaats van dit ruiterlijk toe te geven, roept hoofdredacteur Blyth dat zijn journalistieke onafhankelijkheid wordt aangetast. Of met deze foutieve berichtgeving de beeldvorming van Vlaanderen wordt aangetast, daarover zwijgt hij in alle talen. Iedereen kan fouten maken. Ook journalisten. Het zou meneer Blyth sieren als hij vorige week de hand in eigen boezem had gestoken en onomwonden zijn excuses had gemaakt naar de minister. De manier waarop hij de zaken nu heeft aangepakt gaat niet alleen ten koste van de geloofwaardigheid van zijn krant Flanders Today, maar ook ten koste van zijn eigen geloofwaardigheid. Misschien dat hij beter de daad bij het woord voegt en toch ontslag neemt... http://www.visionair-belgie.be/Artikels/Flandre_profonde.htm We zijn eind september en er is in de verste verte nog geen Belgisch compromis in de maak. Het stripverhaalgehalte van dit land lijkt eindelijk uitgewerkt. Ondertussen springen toch weer een aantal Vlaamse 'academici, intellectuelen en kunstenaars' op de barrikaden om het vaderland en de monarchie te verdedigen,- ja zelfs de Brabançonne te gaan zingen. Tijd voor een historische flashback. Hoe was het nu ook weer begonnen? En waarom is het zgn. 'links-progressief' cultureel establishment zo verkleefd aan de burgerlijk-francofone elitestaat die in 1830 het levenslicht zag? Nadat Yves Leterme met 800.000 voorkeurstemmen (haast zoveel als heel het VB-electoraat) door de kiezer naar de Wetstraat werd gekatapulteerd, was het tijdens de formatieonderhandelingen van augustus weer bon ton in de Franstalige pers om te schamperen op de domme, boertige Vlaming. 'La Flandre profonde', het benepen, in zichzelf gekeerd nest rond de kerktoren,- het is een dankbaar cliché om onze numerieke meerderheid te beladen met een stigma van culturele achterlijkheid. Zo mild men was voor de kromprater en pseudo-intellectueel Verhofstadt, zo bits waren en zijn de commentaren op de niet-salonfähige boerenzoon Leterme. Vreemd genoeg nam onze eigen zogenaamd ‘progressieve’ pers volop deel aan deze moddercampagne. Men moet de commentaren in De Morgen (Geert Buelens), De Standaard (Oscar Van den Bogaard) en Knack (Joël de Ceulaer) er maar eens op nalezen: het leek wel of we na 10 juni terug in het stenen tijdperk waren beland. Maar is Vlaanderen wel zo ‘rechts’ en ‘conservatief’ als deze verlichte bobo’s het voorhouden? Of ging het op 10 juni nu juist om een algemeen gevoel van ‘genoeg-is-genoeg’, en vormen die commentaren het achterhoedegevecht van een elite die zelf niet meer op de polsslag van de tijd zit? En waarom blijft dat cultureel establishment zo aan de Belgische constructie en de monarchie plakken? Vlaanderen vraagt meer autonomie om in een globale wereld snel te kunnen inspelen op nieuwe uitdagingen (11/07/08 - Het Laatste Nieuws) "Een legitiem verlangen, het recht van iedere gemeenschap." Zo omschrijft hoofdredacteur Luc van der Kelen de Vlaamse vraag naar meer autonomie. Hij rekent tegelijkertijd af met de Franstalige mediahetze tegen de N-VA en haar voorzitter Bart De Wever. Wie had een jaar geleden, op de 11de juli 2007, durven denken dat we een jaar later nog altijd bezig zouden zijn met een antwoord op dezelfde vraag: blijven we samenleven in België en op welke manier? De aanzet van de crisis was er toen al, het diaboliseren van Yves Leterme was in volle ontwikkeling, maar langer dan tot september keek niemand vooruit. De ergste pessimist had het al eens over de opening van het parlement, medio oktober. Vandaag zijn we 11 juli 2008 en Yves Leterme is nog altijd aan het ploeteren. Dat heeft in grote mate te maken met een gebrek aan goede wil aan Franstalige kant. Het wordt integendeel nog erger. Er is in Franstalig België een opbod bezig waarbij Vlaanderen wordt geportretteerd als in zichzelf gekeerd, egoïstisch, arrogant, discriminerend en zelfs erger, nazistisch of racistisch. Franstalige politici maken ons consequent zwart in het buitenland, journalisten proberen een Vlaamse politicus te stigmatiseren, zetten aan tot haat onder het mom dat ze een grapje maken als ze de hele N-VA op een boot willen zetten en laten zinken in de oceaan. Dat is niet grappig meer. Het is kwaadaardig en degene die dat toelaat, moet goed beseffen welke zware morele verantwoordelijkheid hij of zij neemt. Vlaanderen is niet perfect. Vlaamse politici zoeken naar methoden om het karakter van de oude dorpen te vrijwaren. Vaak vinden ze de juiste toon, soms draven anderen in hun ijver door. Maar Vlaanderen is beslist niet egoïstisch. De Franstaligen in dit land zouden eens moeten beseffen dat ze een unieke partner hebben: ik ken geen enkel ander volk dat afstand heeft gedaan van zijn meerderheid, en als er nu pogingen zijn om het getal te doen spreken, is dat omdat op tien, vijftien jaar vragen, verzoeken en verzuchtingen enkel een 'neen' is gevolgd. De meerderheid moet altijd rekening houden met de minderheid, maar de minderheid mag die positie niet misbruiken als een permanent vetorecht. Vlaanderen vraagt meer autonomie om in een globale wereld snel te kunnen inspelen op nieuwe uitdagingen. Dat is een legitiem verlangen, het is het recht van iedere gemeenschap.... Luc van der Kelen, hoofdredacteur Waalse oorlogstaal moet stoppen 10.07.2008 10.11u - Het zit er bovenarms op tussen Bart De Wever en de Franstalige pers. De vijandelijkheden begonnen met een giftig artikel in Le Monde, waarin de Franstalige schrijver Pierre Mertens hem openlijk betichtte van ‘negationisme’, het ontkennen of minimaliseren van de Holocaust. De Wever pikte dat terecht niet, eiste excuses en diende uiteindelijk een klacht in wegens laster. Waarop Le Soir alle registers opentrok, de mening van Mertens onderschreef en Bart De Wever op gelijke voet stelde met nazi’s en boekverbrandingen. De grens van het politieke en journalistieke fatsoen is daarmee ver overschreden en iedereen met een beetje gezond verstand zal zich afvragen waar dit moet eindigen. De recente rel komt niet uit de lucht gevallen. Het begon allemaal met het geruchtmakende nepjournaal van de RTBf (‘Bye Bye Belgium’) waarin Vlaanderen eenzijdig de onafhankelijkheid uitriep. De op zich grappige en karikaturale reportage - met grenspatrouilles, prikkeldraad en trams die tegengehouden worden aan de rand van Brussel - zorgde voor een ware angstpsychose bij onze zuiderburen. En dat was ook de bedoeling. Het was het startschot voor een niet-aflatende haat- en lastercampagne waarbij de Vlamingen worden gebrandmerkt als onverdraagzame egoïsten en racisten die dromen van een etnische zuivering naar Servisch model. Klinkklare onzin, natuurlijk, maar zo staat het dag in dag uit in de Franstalige kranten. En hun publieke opinie slikt het als zoete koek. Waarbij de vraag zich opdringt waarom die arme Franstaligen überhaupt nog met die Vlaamse ‘egoïstische etterbakken’ onder één dak willen leven. Dat ruikt naar masochisme, of vergis ik mij? Zijn het dan toch de centen? In alle ernst. Duidelijk is alvast dat enige communautaire toenadering en een rationeel gesprek met rationele argumenten in dit klimaat totaal onmogelijk zijn geworden. Wat is de meerwaarde van België? Heeft België nog wel een meerwaarde voor Vlaanderen? Laten we het daar eens over hebben. Maar neen, bij gebrek aan argumenten, worden de oude clichés over de Vlaamse collaboratie weer uit de kast gehaald. Het beproefde recept helpt altijd om wat bange Vlamingen meteen terug in hun hok te drijven. Dat Degrelle en de Waalse collaboratie uit het collectieve geheugen van de Franstaligen zijn gewist, komt hen ook meer dan 60 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog politiek goed van pas. De oorlogstaal die vandaag unisono doorklinkt in de Franstalige pers staat trouwens in schril contrast met de erg gematigde en soms kruiperige houding van de Vlaamse pers, maar dat terzijde. In de ‘weldenkende’ pers wordt vaak geopperd dat het Vlaams Belang de Vlaamse beweging bezoedelt en stigmatiseert. Die bewering mogen we nu wel naar het rijk der fabeltjes verwijzen. Le Soir suggereerde onlangs om Bart De Wever met zijn aanhangers op een vlot te zetten, de oceaan op te sturen en te kelderen. Racisme? Hoe kom je erbij. Het was maar een grap… Bart De Wever en intussen ook Yves Leterme moeten zich geen illusies meer maken. Iedereen die pleit voor (een beetje) meer Vlaanderen, wordt in dezelfde zak gestopt: die van racisten, fascisten en negationisten. Nog een beetje en we kunnen in Vlaanderen een meerderheid vormen met partijen waarrond een cordon sanitaire is gespannen… Ook de Vlaamse zakenwereld wordt trouwens hoe langer hoe meer gestigmatiseerd omwille van haar toenemende pleidooien voor een zo ruim mogelijke autonomie. Voor de Franstaligen en het Belgische establishment is het allemaal één pot nat, getuige de uithaal van koning Albert naar ‘echte en omfloerste separatisten’. Moraal van het verhaal: terwijl de Franstalige politici en media met de Belgische driekleur zwaaien, spuwen ze dag in dag uit in het gezicht van de Vlamingen die hen solidair en vrijgevig jaarlijks meer dan 10 miljard euro schenken. Hoelang kan dat nog blijven duren, voor de Vlamingen ‘ça suffit!’ roepen, trop is teveel? De Franstalige politici en de Franstalige pers ontpoppen zich tot de beste propagandisten van de Vlaamse onafhankelijkheid en ze lijken het niet eens door te hebben. De Franstalige hiërarchie gedraagt zich nog altijd als de machthebbende bourgeoisie uit de Belgische beginjaren, als een ‘Herrenvolk’ met een superieure taal en cultuur. Dat is hun goed recht, maar niét in Vlaanderen. In Vlaanderen is iedereen welkom die zich aanpast en een minimum van respect toont voor onze wetten en regels. En dat geldt ook voor de Francofonen. Met de hoge ‘Heren’ uit het zuiden is het moeilijk kersen eten. Het wordt hoog tijd dat het Vlaams kartel en de Vlaamse onderhandelaars daaruit hun conclusies trekken. Bruno Valkeniers Voorzitter Vlaams Belang Actualiteit “Solidair met bodemloze put is ontmoedigend” 08.07.2008 15.30u - Professor Vermeersch heeft ons al heel dikwijls aangevallen en bekritiseerd, en niet altijd op een sportieve of intellectueel eerlijke manier. Maar als het goed is, zeggen we het ook. In een vraaggesprek met Humo (8-7-2008) legde hij heel duidelijk en ondubbelzinnig de vinger op de Belgische wonde: “Ik geloof niet dat in Vlaanderen de solidariteitsgedachte op zich in het geding is – niemand heeft er problemen mee dat we solidair zijn met Portugal of Ierland of Ethiopië. Maar de solidariteit wordt wél een probleem als de Vlamingen merken dat de Franstaligen de politieke solidariteit niet opbrengen om de grondwet te respecteren. Want dat is de kern van de impasse: de Franstaligen respecteren de taalgrens niet, ze denken dat ze daarover heen mogen lopen, dat ze hun grondgebied onbeperkt kunnen uitbreiden. En dan tegelijk zeggen: ‘En nu moeten jullie ook nog solidair zijn met ons!’, dat is steeds moeilijker te aanvaarden, hé?” Verder wijst de professor erop dat er ook economisch zwaar geknoeid is. Hij vergelijkt Wallonië met Ierland, dat vijfentwintig jaar geleden nog een arm land was, maar dat dankzij Europese steun een succesverhaal geworden is. Nu geloven wij niet dat die Europese steun de belangrijkste factor was in de Ierse renaissance, maar dat is nu even naast de kwestie. Professor Vermeersch wijst er terecht op dat Wallonië die Europese steun ook heeft gehad – bovenop de jaarlijkse miljardentransfers vanuit Vlaanderen (!) – en… “het is een rampverhaal geworden. Zij moeten toch ook kunnen wat Ierland kan? Solidair zijn met een bodemloze put is zeer ontmoedigend. Het natiegevoel is zozeer verdampt dat Vlamingen misschien nog wel solidair zijn met zwarten in Afrika die aan aids lijden, maar niet met Walen die zich opstellen als tegenstanders.” Zo hoort u het ook eens van een ander. De geesten zijn de voorbije maanden duidelijk zeer snel geëvolueerd. Weinig commotie Veel wordt er in Hongarije niet echt over gesproken,maar als ik de mensen uitleg over Vlaanderen en Wallonie, snappen ze eigenlijk niet dat de Vlamingen zich zo op hun kop laten zitten. De Hongaren zijn een fier volk, en zo'n situatie,waarin Zuid profiteert van Noord, zou hier nooit aanvaard worden. Ze begrijpen ook niet dat men een een bepaalde partij isoleert ook al haalt die de 2de meeste stemmen in het land. Het verhaal van die illegale hongerstakers is ook hier bericht geweest, en dat snappen ze al helemaal niet hoe Belgie zoiets toelaat. En dan begrijpen ze ook niet waarom Brussel hoofdstad wordt genoemd van Europa, gezien het hoge aantal niet-Europese vreemdelingen. (dit is in een reportage geweest op MTV1, de Hongaarse zender ivm een reportage over de EU en Brussel). Peter Kovacs, Boedapest, Hongarije Fout van de Vlamingen Hier in Zuid Afrika verstaat men niets van de situatie. Men gelooft hier inderdaad dat de Vlamingen streven naar onafhankelijkheid, en dat het vooral allemaal hun fout is. Dat dit gebeurt in Europa's hoofdstad, vinden ze helemaal te gek. Jan Wouters, Zuid-Afrika Onbegrip Net zoals vorig jaar reageert men in UK (London area) met onbegrip en ietwat ridicuulheid op deze zich herhalende crisis. Proberen uitleggen wat de kern van de zaak betreft aan Britten is steevast een ontluisterende ervaring. Men begrijpt maar niet waarom men in crises belandt o.w.v. dergelijke zaken die ondergeschikt zijn aan klassieke staats-, economische en maatschappelijke problemen. Enkele veelgehoorde reacties: (1) In een gecivilizeerde rechtsstaat worden wetten en arresten (cf. BHV) zonder pardon uitgevoerd en niet vermengd met andere zaken. Elk probleem heeft een oplossing die afzonderlijk te beschouwen is; (2) Financiële solidariteit en verschillen in mentaliteit bestaat in elk land, aangezien elk land meer en minder welvarende streken kent. Als Vlaanderen zichzelf zou afscheuren, dan wordt de volgende stap een gelijkaardig probleem met bv. Brabant-Antwerpen vs. West-Vlaanderen, m.a.w. eindeloze versnippering; (3) België en Belgen lijken zich te weinig internationaal en economisch te engageren als leiders op gebied van (geo)politiek, spitstechnologie/wetenschap, zelf-ontwikkelde bedrijf en handel met eigen merken, enz. Meer nadruk op deze dingen zouden hen ruimdenkender zou maken en dingen in een ander perspectief zou plaatsen. Struikelen over (vanuit het buitenland ervaren) pietluttige nationale problemen doet het al getaande imago van Belgie, Vlaanderen en Wallonië in UK als een klein volk met een gebrek aan grootse visies, persoonlijkheid, en pragmatische problem-solving aanpak zeker geen goed. Het is een beschamende tijd om Belg of Vlaming te zijn. Een anonieme lezer, Londen, Verenigd Koninkrijk Waar zitten de extremisten? 21/07/2008 - paul quartier Volgens sommige media stellen de Vlaamse partijen extremistische eisen.Waar zitten de extremisten? 1. De Vlaamse partijen vragen, in de lijn van een uitspraak van het Grondwettelijk Hof, dat de bestaande kieswet ook op Vlaams-Brabant wordt toegepast. De Franstaligen eisen daarop de uitbreiding van Brussel en een wijziging van de grondwet. 2. De Vlaamse partijen vragen dat de 3 burgemeesters in de Rand de bestaande taalwet, waarvan de interpretatie recent door de Raad van State werd bevestigd, zouden respecteren. De Franstalige partijen eisen daarop een herziening van de taalwet. 3. De Vlaamse partijen, opnieuw gesteund door het Grondwettelijk Hof, voeren een wooncode in om de sociale integratie te bevorderen. De Franstalige partijen gaan uithuilen bij Europa en slagen erin, gesteund door een schertsfiguur uit Frankrijk, Vlaanderen in een kwalijk daglicht te stellen. 4. De Vlaamse partijen stemmen op democratische wijze de splitsing van BHV, zoals de Franstalige partijen, tegen de wil van de Vlaamse meerderheid, het migrantenstemrecht hebben goedgekeurd. De Franstaligen misbruiken daarop het 'belangenconflict' waardoor ze als minderheid de democratische meerderheid aan banden leggen. Waar zitten eigenlijk de extremisten? Bollebozen gaan aan ons voorbij De regering regeert, zei premier Yves Leterme vrijdag, opgelucht omdat de bemiddelaars zijn communautaire molensteen even hebben overgenomen. Op de laatste ministerraad voor de vakantie werden inderdaad beslissingen genomen. Enkele gemakkelijke zoals die over het pleegouderverlof en de kleine pensioenverhogingen. Enkele moeilijke zoals die over de troepen die naar Afghanistan gaan zonder duidelijkheid over het budget. Maar er waren ook halve beslissingen zoals over het management bij Belgacom. En niet-beslissingen: zo was de regering niet bekwaam knopen door te hakken over migratie. Ach, zo erg is dat niet; de hongerstakers hebben hun acties trouwens al opgeheven, wordt sussend gezegd. Het is wél erg. Het gebrek aan besluitkracht veroorzaakt onnodig leed en onnodige onzekerheid. De rondzendbrief over de regularisaties kon het bevrijdende woord zijn voor honderden gezinnen die al lang ingeburgerd zijn en al veel te lang wachten op een antwoord op hun asielaanvraag. Zij blijven tot na de ministeriële vakantie in angst leven. Zeker evenveel asielzoekers krijgen door dit uitstel weer onterechte hoop en gaan straks weer onverantwoorde dingen doen. Waarom is de regering onbekwaam te beslissen? Omdat de coalitiepartijen schrik hebben dat de regering straks valt en weer alles aan alles hebben gekoppeld: de regularisaties, de strijd tegen de schijnhuwelijken, de aanpassing van de snel-Belgwet en de economische immigratie. Waarom koppelen ze? Niet om een coherent beleid te formuleren, oh neen, wel omdat de ene partij maar iets wil geven aan de andere als ze zelf ook iets krijgt. Dat is een van de uitwassen van ons stelsel van particratie: beleidsdossiers worden nooit beoordeeld op hun intrinsieke waarde, maar op hun partijbelang. Als partij A iets verdedigt, kan dat maar doorgang vinden als partijen B, C, D en E 'ook iets krijgen'. Zo wordt eindeloos gemarchandeerd. De gevolgen? In dit geval: een pak menselijk leed, schijnhuwelijken die langer doorgang vinden, een mank blijvende nationaliteitsverwerving, en economische immigratie die we mislopen. Is dat laatste erg? Ja. De Nederlandse regering besliste in maart de immigratie van bollebozen - hooggeschoolden - te versoepelen. Sindsdien heeft Nederland enkele duizenden ingenieurs, informatici en andere bollebozen die beschikbaar zijn op de internationale markt, kunnen aantrekken. Zij zorgen voor welvaart: projecten die in de laden bleven bij gebrek aan mensen om ze te realiseren, komen nu tot stand en leveren iets op. En wij? Wij maken ruzie en laten de bollebozen naar elders vertrekken. Dat is de prijs van ons gebrek aan besluitkracht. Alsof oliecrisis, bankencrisis, inflatiecrisis, wisselkoersencrisis en loonkostencrisis onze economie nog niet genoeg troffen. Lennik bant Belgische vlag uit straatbeeld yds LENNIK - De burgemeester van Lennik, Willy De Waele (Open VLD), heeft alle Belgische vlaggen aan gemeentelijke gebouwen in zijn gemeente laten weghalen. De driekleur werd al op 11 juli vervangen door een vlag met de Vlaamse leeuw. Dat meldt de VRT-nieuwsredactie. De nationale driekleur wordt voorlopig niet teruggehangen. De Waele zegt dat hij niet meer gelooft in een Belgische staat. Hij wil de driekleur pas terughangen als er een confederale staat is waarin alle bevoegdheden zijn overgeheveld naar gewesten en gemeenschappen. "Het gaat om een beslissing die we op 11 juli informeel genomen samen met de collega’s uit het schepencollege en geen officieel college- of gemeenteraadsbesluit", aldus De Waele. Met dit initiatief wil Lennik een aantal zaken aan de kaak stellen met betrekking tot de gang van zaken in ons land. "Wat dekt die Belgische vlak nog als lading? Na 50 jaar staatshervorming is dit land in een bestuurlijke chaos verzeild geraakt en een jaar na de jongste parlementsverkiezingen is de bestuurloosheid fenomenaal groot geworden. Van ordentelijk bestuur is al lang geen sprake meer", aldus De Waele. Vlaanderen pikt bovendien volgens De Waele een hele resem zaken niet meer. "We betalen ons zodanig blauw aan transfers naar andere gewesten dat we geen eigen politiek meer kunnen voeren bij gebrek aan eigen middelen. Met de niet-splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde wordt de grondwet bovendien niet meer gerespecteerd en Vlaamse beleidsbeslissingen worden tegengehouden door mandatarissen uit een ander gewest zoals de ontsluiting van de haven van Antwerpen en de verbinding Antwerpen-Ruhrgebied". kld LENNIK - Actievoerders hebben in de nacht van zaterdag op zondag voor het gemeentehuis van het Vlaams-Brabantse Lennik de Belgische vlag opnieuw gehesen. De Lennikse burgemeester Willy De Waele had die laten vervangen door de Vlaamse leeuw en weigerde de driekleur opnieuw te hijsen zolang België geen confederale staat. De burgemeester heeft zondagochtend de Belgische vlag opnieuw laten weghalen. "Ik blijf bij mijn standpunt dat de Belgische vlag hier geen plaats meer heeft", zegt de burgemeester. "De federale staat België heeft voor Vlaanderen geen toegevoegde waarde meer en moet plaats maken voor een confederatie. Ik doe ook niets verkeerd, er is geen enkele wet die mij verplicht de Belgische vlag te laten wapperen. Er is wel een omzendbrief maar als anderen de Grondwet weigeren na te leven, waarom zou ik dan een omzendbrief wel naleven?", zo luidt het. De Lennikse burgemeester stoort zich niet aan de actie van de voorbije nacht. "Dat is een ludieke actie waar niemand kwaad mee gedaan wordt. Ik heb het veel moeilijker met een aantal andere zaken, zoals het feit dat in Lennik een aantal straatnamen overschilderd zijn door hakenkruisen. Of dat men mij mails stuurt waarin ik vergeleken wordt met Hitler. Blijkbaar mag je als Vlaming niet meer opkomen voor je identiteit zonder een racist of een nazi te zijn. De Franstaligen hebben de mond vol over verdraagzaamheid als het hen uitkomt, maar raak aan hun voorrechten in Vlaams-Brabant en ze vergeten wat dat woord betekent." bvb Politiebewaking voor Bart De Wever Bart De Wever. mhb © Marc Herremans - Corelio Bekijk de pagina uit de krant N-VA-voorzitter Bart De Wever wordt bewaakt door de federale politie omdat hij een stijgende stroom doodsbedreigingen ontvangt uit Franstalige hoek. Het weekblad Le Vif/L'Express maakte vorige week gewag van een 'onrustwekkende toename van bedreigingen aan het adres van De Wever' en van 'politieonderzoek'. De Wever is al meer dan een jaar de kop van Jut van de radicalen in het Franstalige kamp. Inmiddels overtreffen de doodsbedreigingen de haatmails; op internetfora wordt dagelijks openlijk opgeroepen om De Wever 'uit te schakelen'. Bart De Wever zelf tilt zwaar aan de kwestie, maar wil er niets meer over zeggen dan dat 'ik absoluut niet loop te bibberen van de schrik'. (fds) Geen nieuws in Liedekerke De wereldpers hoeft niet af te zakken naar Liedekerke. Er gebeurt niets opmerkelijks. Er is een zomerschooltje waar kinderen van anderstalige gezinnen het Nederlands dat ze al hebben geleerd tijdens het schooljaar, kunnen onderhouden en verbeteren. Normaalste zaak van de wereld. Het kwam gisteren alleen in de aandacht omdat minister van Binnenlandse Aangelegenheden Marino Keulen er passeerde om het project te ondersteunen en de subsidierimpels glad te strijken. De wereldpers zakte wel naar de Vlaams-Brabantse gemeente af toen was gebleken dat het plaatselijke speelpleinreglement kinderen uitsloot die niet voldoende Nederlands kenden. Hoewel op die basis nooit een kind was geweigerd, was het toch voldoende om Vlaanderen nog eens te kijk te zetten als een xenofobe regio. Waarom is het ene wel nieuws en het andere niet? Slim was dat speelpleinreglement niet en Keulen had het ook meteen afgekeurd. Maar dat was informatie die een goed verhaal niet in de weg mocht staan. In vele zomerartikels over dat ondoorgrondelijke en vermakelijke België in buitenlandse media is het stoute Liedekerke blijven terugkeren. Opeenvolgende Vlaamse regeringen doen al jaren loffelijke pogingen om bij buitenlandse correspondenten die zich alleen via Franstalige kranten over de toestand in ons land te informeren, ook een andere klok te laten luiden. Voorlopig zonder veel resultaat. We zijn en blijven de bad guys. Moeten we ons daar blijven over opwinden? Met calimerogedoe veranderen we niks. Het is beter in de praktijk te laten zien dat het inburgeringsbeleid werkt. Het is beter zoveel mogelijk mensen te laten merken hoe belangrijk de kennis van de plaatselijke omgangstaal is. Om een opleiding te volgen, om een baan te vinden, om erbij te horen. Het heeft geen zin telkens om te kijken bij achterhoedegevechten van lui die menen dat er talen zijn die superieur zijn aan andere en dus overal voorrang moeten krijgen. Wie daar in deze tijd nog in gelooft, is gedoemd om achterop te blijven. Dat wapen te pas en te onpas gebruiken om een vals moreel overwicht te verwerven in een discussie die ten gronde over bevoegdheidsafbakening en politieke verantwoordelijkheid gaat, is een spelletje dat stilaan zijn relevantie verliest. Een veel relevantere vraag is waarom in dit land de minderheid alles bij het oude wil laten en de meerderheid meer autonomie vraagt. Maar die vraag is ongetwijfeld te complex om aan een buitenlands publiek voor te leggen. Laten we dus, in Liedekerke en elders, zoveel mogelijk mensen die ervoor hebben gekozen hier te wonen, helpen om Nederlands te leren. Als ze het belang daarvan niet meteen inzien, dan moeten ze desnoods een zetje krijgen. En laten we ons niet te veel laten opnaaien door wat anderen daarvan vinden. Met bitterheid besmet © ivan put Aansluitend bij dit artikelIedereen wil bal in kamp N-VA Vlaamse regeringspartijen rijden Groen! eraf met vreemde demarrage CD&V opgetogen over antwoord Franstaligen, N-VA helemaal niet Met een wit blad herbeginnen Bekijk de pagina uit de krant Vijftien maanden na de verkiezingen zijn we, en Vlamingen en Franstaligen zijn het al eens over het feit dat ze gaan vergaderen. Er is geen agenda en geen deadline. Iedereen brengt zijn taboes en zijn eisencahier mee. Wie de zaak gaat leiden, is onduidelijk en ook de definitieve deelnemerslijst moet nog worden opgesteld. Maar er zal worden vergaderd. Over de staatshervorming. Met dat uiterst bescheiden resultaat kan de federale regering onder leiding van Yves Leterme voort en bestaat er zelfs een minieme kans dat er ernstig begrotingswerk kan worden geleverd, dat er een akkoord komt over het asielbeleid en zo nog een paar dingen. De volgende afspraak zijn de Europese en gewestverkiezingen van 9 juni 2009. Dat het voortaan alleen nog gaat over positionering voor die krachtmeting, bleek uit het initiatief van Vlaams minister-president Kris Peeters om deze dialoog te starten en uit de hyperkinetische reactie van MR-voorzitter Didier Reynders daarop. Beiden zijn op dit moment marktleider in hun regio en willen dat tot elke prijs blijven. Hun politieke overleven op het hoogste niveau hangt ervan af. Van enig optimisme over de slaagkansen van dit zoveelste diplomatieke initiatief is geen sprake. Het dient slechts om de totale impasse tijdelijk te evacueren. Het nihilisme viert hoogtij in de Wetstraat. Cynisme is een gepasseerd station, want zelfs in een cynicus huist nog iets van verontwaardiging. Er wordt al een tijd een spel zonder winnaars gespeeld. Nu komt het er zelfs niet meer op aan dat anderen méér verliezen. Het gaat haast nergens meer over omdat niemand nog een uitkomst ziet. Wat dus te doen? Het gemakkelijkste is ook deze poging als lachwekkend en niet ter zake dienend van de hand te wijzen. Maar wat dan? Toch niet doen alsof daarna alles in dit land peis en vree is? Er bestaat geen alternatief voor een onderhandeling. Deze heeft niet veel meer kans om ergens toe te leiden dan alle vorige. Dat is onbetwistbaar zo. Maar is dat een reden om het niet toch te proberen? Er is geen wil aan Franstalige zijde om het comfort van de huidige bevoegdheids- en middelenverdeling los te laten. En er zijn geen ideeën aan Vlaamse zijde om in die houding beweging te brengen. De Franstaligen kamperen in fine nog altijd op de overtuiging dat de Vlamingen toch niet echt in een splitsingsscenario geloven omdat ze de kosten ervan vrezen. Tot dusver heeft de tijd hen gelijk gegeven. Maar de prijs is hoog. Het samenleven in dit land is met bitterheid besmet. Zelfs een akkoord, hoe onhaalbaar het op dit moment ook moge lijken, zelfs een akkoord dat de institutionele spanningen zou verminderen, kan dat verrottingsverschijnsel niet meer wegnemen. Deze uitputtingsslag heeft ons allen beschadigd en gereduceerd tot iets wat we niet willen zijn: de karikatuur van onszelf. BART STURTEWAGEN Red België... in pyjama if Toen enkele maanden geleden, in volle politieke crisis, nogal wat landgenoten hun nationale driekleur lieten wapperen, bracht dit Philippe Ronkart op een idee. De directeur van Jusqu'au Lever du Jour, een textielbedrijfje uit Verviers dat zich toelegt op nachtkleding, liet toen een pyjama ontwerpen waarop de Waalse haan en de Vlaamse leeuw vredelievend verbroederen, met als slogan Go for Belgium. Gisteren werd zijn pyjama officieel voorgesteld. En om zijn initiatief extra aandacht te bezorgen, liet hij gisteren via ColliPost een pyjama afleveren aan alle federale ministers en aan het koninklijk paleis. Benieuwd of het best grappige initiatief de heren en dames politici op betere ideeën brengt nu de dagen van de waarheid eraan komen. De unisekspyjama kost van 21euro, voor een kindermaatje, tot 29,90euro voor volwassenen. Of de pyjama de kloof tussen Walen en Vlamingen kan helpen dichten, valt nog te bezien. Maar dat een schrandere ondernemer die België op een ludieke manier wil redden, er niet aan denkt om zijn website ook in het Nederlands te vertalen, zegt wellicht nog veel meer over België en zijn onderdanen... (krs) Inderdaad: democratie vs dictatuur. NVA steunt federale regering niet meer ook niet in parlement. Feitelijk bestaat de Belgische federale regering uit een meerderheid aan Franstalige kant: een minderheid regeert nu dit land publiekelijk. Dat is dus de nieuwe staatshervorming, gesteund door Open VLD. Eén Belg één stem? Misschien teruggaan naar vóór 1914 toen enkelvouding stemrecht werd ingevoerd ... Fiscus laat Franstalige wanbetalers veel meer met rust dan Vlaamse Bekijk de pagina uit de krant BRUSSEL - Als de fiscus voor iedereen even streng zou zijn, brengen de belastingen 800 miljoen euro extra op. Van onze redacteur Vorige week klaagde senator Johan Vande Lanotte (SP.A) al de fiscaal-communautaire tweedeling aan tussen Vlaanderen en Wallonië. Op basis van inside-informatie van binnen de fiscus komt zijn partijgenoot Dirk Van der Maelen tot de slotsom dat de onverklaarbare scheeftrekking nog veel onrechtvaardiger is dan gedacht. Wie na dertien maanden zijn belastingen (nog) niet heeft betaald, krijgt automatisch een aanmaning. Wordt daaraan weer geen gevolg gegeven, is het aan de ontvanger om dwangbevelen uit te sturen, de deurwaarder in te schakelen, beslag te leggen op loon en eigendommen en andere maatregelen te treffen. Het gaat om directe belastingen van zowel personen als vennootschappen. Uit de cijfers van Dirk Van der Maelen (SP.A) blijkt dat het aantal openstaande dossiers van ouder dan dertien maanden dramatisch groter is in Charleroi, Luik en Namen dan in Antwerpen, Gent of Brugge. Het district Charleroi telt bijvoorbeeld anderhalf keer meer wanbetalers dan het fiscaal veel grotere district Antwerpen en drie keer meer dan Gent. Als de ontvanger daarna niet in actie schiet, krijgen deze openstaande dossiers een 'code 1' toegekend. De verhouding tussen deze onaangeraakte gevallen en het totale aantal openstaande dossiers is een maat voor de doortastendheid van de ontvangers. Hoe kleiner die verhouding, hoe strenger en efficiënter de ontvangers optreden. In Vlaanderen schommelt dat tussen 6 procent in Antwerpen en 11 procent in Leuven. Terwijl de laksheid in Wallonië en Brussel piekt van 26 procent in Namen naar 46 procent in Charleroi. Mensen betalen niet omdat ze ermee wegkomen. Van der Maelen: 'Dit verzuim heeft niets te maken met een tekort aan mensen, integendeel. De ontvangstkantoren in Wallonië zijn beter bemand dan de Vlaamse. Met andere woorden: in Vlaanderen nemen minder ontvangers meer initiatieven.' Hij interpelleert vandaag vicepremier Didier Reynders (MR) hierover in de Kamercommissie Financiën. 'Als de belastingen overal even efficiënt zouden worden geïnd als door de beste kantoren in Vlaanderen, levert dit jaarlijks 800 miljoen euro op. Geld dat kan worden gebruikt voor het verlagen van de belastingen.